سخن و اندیشه-84
 
از سکوت تا فریاد
راه درازی ست که باید رفت
ولی من مدتی‌ست
در پشت حصار آرزوهایم
گم شده‌ام.
 
در کنار هیچ پنجره‌ای دیگر
چراغی روشن نیست
تا نشانی باشد برای گم‌شدگان.
 
من از ورای پرده‌های خیس اشک
خواب می‌بینم که مقصد نزدیک است
در پایان این راه غبار‌آلود
و خوفناک
همراه رویاهای بی‌تعبیر
و فردای بی‌خورشید
با سکوتی تلخ که همه جا را فرا گرفته.
 
نمی‌دانی از تکرار بیهوده این سکوت
چقدر بیزارم؟
به همان میزان
از این روزگار ابری
آسمان بی‌مهتاب
و شب‌های بی‌سپیده.
 
هر شب در انتظار آنم که
رویاهایی ببینم از جنس امید
تا با بال‌های پر شکوه
در ژرفای سرزمین آرزوها
به پرواز درآیم
و در دل ابرهای راکد آسمان
طنین رعد را تکرار کنم، چون
من از شب بی‌سپیده
گلوی بی‌فریاد
چشم بی‌رمق
انسان بی‌تعهد
و اسلحه بی‌خشاب
بیزارم.
 
ای دوست بیا
با هم کاری بکنیم
فریادی بکشیم
حتی اگر در دل ترافیک و غوغای زندگی
صدایمان محو شود
با این‌کار، لااقل
فریاد کشیدن از یادمان نمی‌رود
و به سکوت عادت نمی‌کنیم
زیرا بدتر از مرگ سکوت است
که سرتا‌سر وجودمان را فرا گرفته
و فریادمان را
در گلو خفه کرده.
 
آری، از سکوت تا فریاد
راه درازی ست که باید رفت
بی‌وقفه و تند
چون سکوت، انسان را می‌کُشد
و فریاد، تداوم می‌بخشد
بودن را
هستی را
و تعهد را.
*****
 
پاییز تهران
شهر در خواب فرو رفته
همه جا را گرفته سکوتی سرد
کوی و برزن خالی و خاموش‌‌ست
بغض‌ها مانده در گلو از درد.
 
نه نشانی، نه فروغی، نه شبگردی
همه جا بسته و آشنایی نیست
آسمان پر از دود است
در دل شهر من صدایی نیست.
 
شاخ و برگ درختان می‌لرزند
از نسیم سرد پاییزی
گیج و حیران مانده‌ام که چرا
هیچ‌کس را نیست چاره و گریزی.
 
عابران از کنارم می‌گذرند
با نگاهی ملال‌انگیز
شور و شوقی ندارند آنها
تا تماشا کنند جلوه پاییز.
 
تاراج
نوای خوش مرغ شباهنگ را از ما گرفتند
منش و ملیت گران‌سنگ را از ما گرفتند
گشتیم دچار سالوس و دو رنگی و دروغ و ریا
ای دل بیا گریه کنیم که فرهنگ را از ما گرفتند.
 
غم سترونی
در بیکران دید، افق بسی رنگین است
غم سترونی نسل ما سنگین است
مخموری بیش از حد صبحگاهی ما
نتیجه بد مستی شب دوشین است