جاستین ترودو، نخست وزیر کانادا، دومین پیروزی پیاپی انتخاباتی‌اش را در روز دوشنبه با یک تغییر تاکتیکی دیرهنگام و با اثرگذاری روی رای‌دهندگان مترقی بدست آورد: نسبت به نتایج رای ندادن به لیبرال‌ها عمیقا فکر کنید.
همانطور که نظرسنجی‌ها نشان می‌دادند "جاده‌های آفتابی" سال 2015 او به واسطه  سه حزب کوچکتر چپگرا رو به نابودی بودند تا اینکه ترودو به مردم هشدار داد که اگر بجای لیبرال‌ها به احزاب دیگر رای دهند، رای‌ها شکسته شده و نتیجتا این محافظه‌کاران خواهند بود که به قدرت می‌رسند. تروودو طی دو هفته آخر مبارزات انتخاباتی به طور مكرر به هواداران می‌گفت كه رای دادن به رقیبان جدیدی مانند نیودموكرات‌ها، کبکواها و سبزها منجر به قدرت رسیدن ضد مترقی‌های محافظه‌کار خواهد شد ، نه یک دولت مترقی میانه و چپ.
یکی از مقامات لیبرال در هفته گذشته، زمانیکه این شعار ترودو به اوج خود رسیده بود، گفت: "ما این شعار را می‌دهیم چون جواب می‌دهد". او و سه معاون و استراتژیست دیگر لیبرال از معرفی خود خودداری کردند زیرا مجاز به بحث درباره استراتژی تبلیغاتی لیبرال‌ها نبودند. اخیراً احزاب رقیب ترودو به این رویکردش اعتراض كردند؛ اما این سرانجام ترودو بود که در انتخابات موفق به کسب کرسی‌های یک دولت اقلیت سالم شد، که شاید حداقل دو سالی دوام بیاورد. جاگمیت سینگ، رهبر حزب نیوددموکرات، در 15 اکتبر گفت: "لیبرال ها دوست دارند مترقیانه صحبت کنند، اما آنها در واقع حکومتی محافظه‌کار تشکیل می‌دهند؛ ولی من می‌خواهم مردم رویایی بزرگ داشته باشند و به کم بسنده نکنند".
پل مارتین نخست وزیر پیشین لیبرال نیز در آخرین هفته انتخابات 2004 از همین تکنیک ترس استفاده کرد که موفق شد چالش محافظه‌کاران را شکست دهد. تیم مورفی، رئیس کارکنان مارتین می‌گوید: "این یک روش كاملاً مشروعی‌ست که معمولا توسط افراد برای تصاحب رای‌های ناشی از ترس و اتفاقات بد را بکار می‌رود". جان مانلی معاون نخست وزیر سابق لیبرال نیز گفت نتایج روز دوشنبه در استان پُرهیاهیوی انتاریو نشان داد که حزب لیبرال تقریباً توانست تمام کرسی‌های لازمه‌اش را با این تاکتیک کارآ کسب کند. وی خاطرنشان کرد: "حمایت از نیودموکرات که در برخی از مناطق رقیب بزرگ چپگرای دولت بودند، طی چند روز منتهی به انتخابات بطور چشمگیری کاهش یافت و بدین‌صورت ترودو توانست در قدرت بماند". او در مصاحبه تلفنی گفت: "آری، همه ترجیح می‌دهند که مردم با اشتیاق به آنها رای دهند نه به واسطه ترس از شخص دیگری {اما این سیاست است و} در انتهای انتخابات برنده را این سیاست تعیین کرد".
هیچیک از سخنگویان انتخاباتی لیبرال و محافظه‌کار برای اظهار نظر در این‌باره در دسترس نبودند.
این پیروزی بیش از پیش برجسته بود زیرا چندین رسوایی پیاپی طی یک سال اخیر وضعیت محبوبیت ترودو را به خطر انداخته بود: رسوایی اخلاقی او در سیاه و قهوه‌ای کردن صورتش در زمانی که معلم بود درست همزمان شد با آغاز انتخابات. یکی از نمایندگان لیبرال که نخواست نامش فاش شود گفت: "بعضی از مردم به من می‌گویند که آنها معمولا به لیبرال‌ها رای می‌دهند اما در این دوره می‌خواستند به من و نه به ترودو رای دهند". اما موضوعات دیگری که معمولا در انتخابات مهم هستند در این دوره خیلی جلوه نکردند، اگرچه نمایندگان مجلس و استراتژیست‌های لیبرال روی آنها کمی مانور داشتند؛ مواردی مانند موفقیت‌های اقتصادی، فشار برای قدغن کردن اسلحه و پیشنهاد کاهش صورتحساب تلفن همراه که همگی بنا به نظرسنجی‌ها بطور حیرت‌آوری کفه ترازو را به نفع ترودو تغییر نداد.
دو تن از مسئولان مبارزات انتخاباتی لیبرال‌ها گفتند: بر خلاف سال 2015 ، هنگامی که لیبرال‌ها یک سال فرصت داشتند تا برای انتخابات آماده شوند ، امسال آماده شدن ماه‌ها به تأخیر افتاد زیرا حزب با فشارهای پیاپی و پیامدهای پس از آن رسوایی اخلاقی گرفتار شده بود. دیده‌بان مستقل اخلاق کانادا نشان داد که ترودو در رابطه با وزیر سابق دادگستری و دادستان خود در پرونده اس‌ان‌سی قوانین اخلاق را نقض کرده بود. این رسوایی به محبوبیت لیبرال‌ها و ترودو خیلی صدمه زده بود. در نهایت، لیبرال‌ها با استراتژی ترس توام با وعده‌های بسیار، علیرغم کمتر بودن تعداد رای‌شان نسبت به محافظه‌کاران، موفق به پیروزی در انتخابات شدند.